ŻMIĄCA

Dzieło Pomocy Dzieciom / Fundacja Ruperta Mayera

Ponad trzydzieści lat temu grupa ówczesnych studentów z krakowskich uczelni podjęła inicjatywę niesienia pomocy dzieciom pokrzywdzonym przez los (zob. Żmiąca. Kraina uśmiechem malowana, Wyd. WAM, Kraków 2008). Wychowankom z państwowych domów dziecka starali się stworzyć namiastkę atmosfery przyjaźni, życzliwości, miłości, których zabrakło w ich domach rodzinnych. Organizowano dzieciom wspólne spacery, zapraszano do swoich mieszkań, razem udawali się na niedzielną Mszę Świętą, pomagano w nauce, organizowano wakacyjne wyjazdy itd.

 

Młodzi ludzie w podjętym zaangażowaniu postawili na ambitne i wzniosłe cele, do których zaliczono między innymi stwarzanie sytuacji dających dzieciom poczucie bezpieczeństwa i pewności uczuciowej oraz wypełnienie pustki emocjonalnej i łagodzenie poczucia krzywdy i odrzucenia. Ważne było nawiązywanie indywidualnych więzi dających podopiecznym przekonanie, że jest ktoś osobiście zainteresowany ich problemami i sukcesami. Stwarzanie sytuacji sprzyjających w wzmocnieniu motywacji i podnoszenia aspiracji życiowych. Zapoznanie dzieci z normalnie funkcjonującą rodziną oraz tworzenie warunków prawidłowego rozwoju moralnego poprzez wskazywanie autorytetów i wychowanie religijne.

 

Dostrzeżenie sensu, potrzeby, a nawet konieczności zaangażowania się w okazywanie dobrego serca dzieciom, w myśl ewangelicznego wezwania: Wszystko, co uczyniliście dla jednego z tych najmniejszych, uczyniliście dla Mnie (por. Mt 25,40), doprowadziło po wielu latach do powstania w 1993 roku Fundacji Ruperta Mayera Dzieło Pomocy Dzieciom. (Zob. http://www.dpd.pl/). Powołaniu Fundacji towarzyszyła idea stworzenia struktur, które ułatwią skuteczną pomoc potrzebującym. 

Założycielami Fundacji zostały osoby świeckie oraz osoba prawna kościelna. Nie sposób wymienić wszystkich, którzy w sposób czynny przyczynili się do powstania i funkcjonowania Dzieła Pomocy Dzieciom. Warto jednak przynajmniej wymienić niektóre nazwiska jednoznacznie związane z jej działalnością: Katarzyna i Jan Mader, jezuitów: ks. Ludwik Piechnik (zm. 2006 r.), ks. A. Karl Kreuser (zm. 2008 r.), ks. Jan Gruszka, oraz Anita i Hans Hechendorfer z Niemiec, Żdana (zm. 2010 r.) i Józef Lassotowie, Joanna Greguła, Ewa i Piotr Pajor, i wielu innych woluntariuszy, studentek i studentów, samorządowców, pracowników i wychowawców, dobroczyńców z kraju i z zagranicy. 

 

Fundacja Ruperta Mayera nie prowadzi działalności gospodarczej, natomiast jest organizacją pożytku publicznego, co umożliwia zainteresowanym dokonanie odpisu podatkowego w wysokości 1% na jej działalność w ramach corocznego rozliczenia podatkowego. Okazane w ten sposób wsparcie, pomoc i zaufanie, jak deklarują odpowiedzialni za prowadzone dzieło, nie tylko zobowiązuje, ale także dopinguje do jeszcze bardziej efektywnego działania i troski na rzecz pokrzywdzonych dzieci.

 

Założona Fundacja ma na celu wspieranie rodzin biednych i wielodzietnych oraz rodzin dysfunkcyjnych. Szczególną troską otaczane są dzieci, które zostały pozbawione podstawowej opieki i miłości ze strony dorosłych. Jak podkreślają odpowiedzialni za to dzieło naczelną przesłanką ich działalności jest dobro dziecka i jego naturalne prawo do posiadania rodziny, jako normalnego i podstawowego środowiska rozwojowo-wychowawczego.

 

Fundacja działalnością swą obejmuje: Ośrodek Opiekuńczo-Wychowawczy (placówkę interwencyjną i placówkę socjalizacyjną) oraz Ośrodek Adopcyjny. Dzięki odpowiednim warunkom lokalowym w Krakowie przy ul. Rajskiej oraz w Żmiącej, powiat Limanowa, wspiera prace o charakterze charytatywnym i opiekuńczo-wychowawczym. We wspomnianych miejscach opieką są otaczane dzieci w wieku od trzech do dwunastego roku życia. Z kolei wymienione Ośrodki ściśle ze sobą współpracują w celu stworzenia dzieciom warunków wielostronnego rozwoju i znalezienia odpowiedniej formy opieki rodzinnej. Metodą wychowawczą stosowaną w Ośrodkach jest przede wszystkim zorganizować taką sytuację pedagogiczną, która będzie zbliżona do warunków życia w rodzinie.

Ośrodek Opiekuńczo-Wychowawczy oraz Ośrodek Adopcyjny wyznaczone sobie cele realizują poprzez działalność inspirowaną duchem i zasadami wychowania chrześcijańskiego pod patronatem zakonu jezuitów. Wspierają naturalną rodzinę dziecka oraz przygotowują kandydatów do sprawowania różnego typu opieki zastępczej lub pragnących adoptować dzieci. Funkcjonującym już rodzinom zastępczym i adopcyjnym udzielają wsparcia, służą pomocą specjalistyczną i poradą psychologiczną, pedagogiczną, prawną. Oferują szkolenie według programu autorskiego „Dzieło Pomocy Dzieciom” zatwierdzonego przez Ministerstwo Pracy i Polityki Społecznej, po ukończeniu którego uczestnicy otrzymują zaświadczenia kwalifikacyjne.

 

Przez cały rok pełniąc opiekę całodobową wychowawcy i opiekunowie starają się stworzyć dzieciom atmosferę spokoju, radości i odprężenia oraz pomóc w eliminowaniu zbytecznego pośpiechu, napięcia i lęku. Ważną sprawą jest także zadbanie o poprawę stanu zdrowia i wyrównywanie poziomu wykształcenia. Specjalnie opracowany system pochwał i nagród mobilizuje dzieci do pracy, nauki i zabawy. Ponadto w niedziele i święta dzieci z wrodzonym sobie zaangażowaniem i twórczością aktywnie uczestniczą w przygotowanej dla nich Mszy Świętej. Ponadto w okresie wakacyjnym organizowany jest dodatkowo wypoczynek dla dzieci z domów dziecka oraz objętych systematyczną pomocą Fundacji z rodzin zastępczych, rodzinnych domów dziecka i rodzin zaprzyjaźnionych. Wypoczynek organizowany jest w grupach wiekowych składających się od czterech do sześcioro dzieci, za które odpowiada jeden, dwóch opiekunów. Organizowane są atrakcyjne zajęcia, wśród których dominują gry i zabawy na świeżym powietrzu oraz zajęcia terapeutyczne. Szczególną rolę opiekuńczą pełnią w tym czasie studenci wolontariusze, którzy swój czas wolny i umiejętności poświęcają dla dobra najmłodszych.

 

W działalności przywołanych ośrodków wszystkie podejmowane wysiłki mają na celu chronić dzieci przed działaniami krzywdzącymi i manipulacyjnymi, a przede wszystkim stwarzać warunki i przestrzeń do wyrównywania szans rozwojowych swoich podopiecznych. Kiedy zawiodą wysiłki przywrócenia dziecku biologicznej rodziny wtedy, wydaje się, że najodpowiedniejszą decyzją jest powierzenie dziecka rodzicom zastępczym lub adopcyjnym, którzy otoczą je opieką i miłością w prawidłowo funkcjonującej rodzinie. Dlatego najradośniejszym osiągnięciem jest znalezienie dla podopiecznych odpowiedniej rodziny oraz przeprowadzenie adopcji, dzięki której dzieciom adopcyjnym przywraca się nadzieję spełniania marzeń, pragnień i oczekiwań na satysfakcjonującą, radosną, szczęśliwą, wspanialszą przyszłość. 

RUPERT MAYER (ur. 23 I 1876 r. w Stuttgarcie – zm. 1 XI 1945 r. w Monachium) rok po święceniach kapłańskich wstąpił do zakonu jezuitów. W latach 1906-1912 pracował jako misjonarz ludowy na terenie Nadrenii, Westfalii i Bawarii. Następnie przebywał w Monachium. Zasłynął jako doskonały kaznodzieja oraz prawdziwy pocieszyciel nieszczęśliwych i narażonych na alienację. Był również moderatorem Sodalicji  Mariańskiej. Podczas I wojny światowej był kapelanem na froncie rumuńskim, gdzie został ciężko ranny i amputowano mu lewą nogę. Zdecydowanie przeciwstawiał się nazizmowi. W 1937 r. został po raz pierwszy aresztowany, a dwa lata później umieszczony w obozie koncentracyjnym w Sachsenhausen. W roku następnym z obozu przeniesiony do opactwa benedyktyńskiego w Ettel, gdzie internowany przebywał do zakończenia II wojny światowej. „Kulejący apostoł” wrażliwy na ludzką biedę, docierający do potrzebujących pomocy i prześladowany dla prawdy i sprawiedliwości, został przez papieża Jana Pawła II beatyfikowany 3 V 1987 r. (Zob. H. Fros SJ, Święci i Błogosławieni Towarzystwa Jezusowego, Kraków 1992, s. 187-188;  www.mmkbuergersaal.de).

Adres:

ul. Skarbowa 4

31-121 Kraków

 

Telefon:

(+48) 12 423-44-89
 

Copyright © 2013 by Janusz Mółka. Wszelkie prawa zastrzeżone.